تبلیغات
علمی - مطالب هفته چهارم مرداد 1394
جمعه 30 مرداد 1394  12:55 بعد از ظهر
نوع مطلب: (شیمی ،انسان ،بدن ،پزشکی ،) توسط: Mohammad Sadr

کلیه (کلیه ها)
بطور معمول در هر فرد سالم دو کلیه وجود دارد که هر یک در یکطرف ستون مهره ها و زیر دنده های تحتانی واقع شده اند. کلیه ها به رنگ قرمز متمایل به قهوه ای بوده و از نظر شکل شبیه لوبیا می باشند. هر کلیه به اندازه مشت بسته فرد است. اکثر اعضائ بدن برای عملکرد مطلوب وابسته به کلیه ها هستند.

img/daneshnameh_up/5/58/kidney.jpg

وظایف کلیه ها

مهمترین وظیفه کلیه ها برداشت مواد زائد از خون و بازگرداندن خون تصفیه شده به بدن می باشد. هر دقیقه حدود یک لیتر خون (یک پنجم خونی که توسط قلب پمپ می شود) از طریق سرخرگ کلیوی وارد کلیه ها می شود. پس از اینکه خون تصفیه شد خون تصفیه شده از طریق سیاهرگ های کلیوی به بدن باز می گردد.
داخل هر کلیه متجاوز از یک میلیون واحد بسیار ریز عملکردی بنام نفرون وجود دارد. هر نفرون از یک صافی بسیار کوچک بنام کلافه (گلومرول) که به یک لوله کوچک (توبول) متصل است تشکیل می شود. آب و مواد زائد توسط این صافی از خون جدا می شوند و به داخل لوله های کوچک (توبول ها) جریان پیدا می کنند.
قسمت عمده این آب توسط لوله های کوچک باز جذب می شود و مواد زائد بصورت غلیظ وارد ادرار میشوند تا دفع گردند.
ادرارهای جمع شده از لوله های کوچک وارد قسمت قیفی شکل بنام لگنچه کلیه شده و سپس از طریق لوله ای بنام حالب وارد مثانه می شود. مثانه ادرار را تا زمانی که ادرار کنید نگهداری می کند. پس از مثانه ادرار از طریق لوله ای بنام پیشابراه از بدن خارج می شود. کلیه سالم بطور معمول یک تا ٢ لیتر ادرار در روز و بر اساس میزان مایعات دریافتی تولید می کند. کلیه سالم قابلیت افزایش فعالیت خود را دارد بطوریکه اگر یک کلیه از دست رود کلیه دیگر بزرگ شده و کار دو کلیه را انجام خواهد داد.

سه وظیفه اصلی کلیه ها:

1-کلیه ها آب بدن را تنظیم می کنند:
برای اینکه بدن شما بدرستی و به نحو مطلوب فعالیت کند لازم است که دارای حجم مناسب آب باشد. یکی از مهمترین وظایف کلیه ها برداشت آب اضافی یا حفظ آب بدن در موارد ضرورت می باشد.

2-کلیه ها مواد زائد را برداشت می کنند:
بسیاری از مواد در خون و مایعات بدن باید در اندازه مناسب وجود داشته باشند تا بدن به درستی عملکرد داشته باشد. برای مثال: سدیم و پتاسیم مواد معدنی هستند که از مواد غذایی بدست می آیند. این مواد معدنی برای سلامتی لازم هستند اما باید در حد معینی نگهداشته شوند. زمانیکه کلیه ها بدرستی فعالیت کنند، مواد زائد از بدن داخل ادرار ترشح می شوند همچنین کلیه ها در تنظیم سایر مواد معدنی در بدن مانند: کلسیم و فسفر که برای تشکلی استخوان لازمند، کمک می کنند مواد زائد مانند: اوره و کراتی نیز باید از بدن خارج شوند . اوره و سایر مواد زائد زمانی که بدن پروتئین ها مانند: گوشت را تجزیه می کند، تشکیل می شوند. کراتی نین یک محصول زائد عضلات است. اگر فعالیت کلیه ها کاسته شود، اوره و کراتی نیز در خون افزایش می یابند بسیاری از محصولات زائد اگر از مایعات بدن جدا نشوند برای بدن سمی هستند برای مثال، وقتی فردی دارویی مصرف می کند، مواد زائد شیمیایی که از مصرف این دارو در بدن بوجود می آیند، عمدتا توسط کلیه ها از بدن خارج می شوند.

٣- کلیه ها هورمون می سازند:
کلیه های سالم پیک (پیغام بر) های شیمیایی مهمی بنام هورمون ها را نیز می سازند. این هورمون ها در جریان خون گردش کرده و بعضی از عملکردهای بدن مانند: فشار خون، ساخت گویچه های قرمز و برداشت کلسیم از روده ها را تنظیم می کنند.

علائم بیماری کلیوی

بیماری کلیوی معمولا بی سر و صدا پیشرفت می کند و قبل از ایجاد هر گونه شکایت موجب تخریب قسمت عمده ای از فعالیت و عملکرد کلیه می گردد. بنابراین افراد در معرض خطر پیشرفت بیماری کلیوی باید بطور مرتب مورد ارزیابی قرار گیرند. این افراد کسانی هستند که مبتلا به بیماری قند - دیابت - پرفشاری خون، بیماری عروقی و وابستگان نزدیک افراد مبتلا به بیماریهای ارثی کلیه می باشند
گاهی اوقات افراد با بیماری شدید کلیوی نیز بدون علامت می باشند. این موضوع اهمیت آزمایش خون یا ادرار را در بررسی مشکلات کلیوی روشن می کند. بهرحال شکایات و علائم زیر می توانند نشانگر بیماری کلیوی باشند که در صورت وجود، انجام آزمایشات و بررسی های بیشتر توصیه می شود
بعضی از علائمی که می تواند نشانگر بیماری کلیوی باشد عبارتند از:

  • خستگی
  • پرفشاری خون
  • ورم چشم ها، دست یا پا
  • دفع ادرار خونی، تیره یا رنگ چای
  • شب ادراری(بیشتر از یک بار در موقع خواب)
  • کاهش اشتها(کاهش وزن)
  • خارش سراسری پایدار

زمانی که کلیه ها نارسا شوند مواد زائد و مایعات در بدن تجمع پیدا کرده و شما نیاز به درمان دیالیز (برای تصفیه خون یا به وسیله ماشین یا از راه شکم و بصورت دیالیز صفاقی) یا پیوند کلیه دارید چگونه می توانید در پیشگیری از بیماریهای کلیوی موثر باشید.
فشار خون خود را بطور منظم چک کنید. فشار خون بالا و کنترل نشده سرعت طبیعی هر گونه بیماری کلیوی را افزایش می دهد. اگر شما مبتلا به بیماری قند، دیابت می باشید، باید بیماری شما تحت کنترل درآید. تعداد زیادی از بیماران کلیوی مبتلایان به بیماری قند می باشند به خصوص و حتی الامکان از مصرف داروهایی که توسط پزشک تجویز نشده اند ماند مسکن ها خودداری کنید. قبل از مصرف هر دارو حتما با پزشک خود مشورت نمائید
سایر داروهای خاص مانند سموم، آفت کش ها و مواد مخدر و ...- نیز می توانند موجب آسیب کلیه شوند. پزشک شما مشکلات و عوارض ناشی از مصرف طولانی مدت و بدون مجوز این داروها را بیان می کند.

منبع: دانشنامه رشد(daneshnameh.roshd.ir)



  

                  



  • آخرین ویرایش:پنجشنبه 5 شهریور 1394
  • برچسب ها:کلیه ،
نظرات()   
   
پنجشنبه 29 مرداد 1394  05:27 بعد از ظهر
نوع مطلب: (فیلم علمی ،آپارات ،) توسط: Mohammad Sadr

آساسنسوری به فضا
[http://www.aparat.com/v/tAO2r]


منبع: www.zoomit.ir



  

                  



نظرات()   
   

سیاره چیست؟ و سیارات داخلی و خارجی کدامند؟
 سیاره

 Planets

اجرامی که از ستاره کوچکتر بوده ودور ستارگان می چرخند.این اجرام از خود نوری ندارند.منظومه شمسی دارای هشت سیاره می باشد.سیاراتی که حول ستاره ای غیر از خورشید یافته شوند به سیارات فراخورشیدی معروف هستند.

 

نخستین فرضیات در مورد چگونگی پیدایش سیارات ریشه در افسانه‌ها و داستان‌های قومی و قبیله‌ای در سالیان ماقبل تاریخ دارد. به‌علاوه، تقریبا تمامی ادیان و آیین‌های مذهبی نیز اشاراتی به نحوه خلقت آسمان‌ها و زمین داشته‌اند. اما قرن‌ها بعد، ریاضی‌دانان ومنجمانی همچون کوپرنیک، گالیله و کپلر نخستین افرادی بودند که به جستجو در مورد دلایل علمی پدیده‌های طبیعی از جمله حرکت اجرام سماوی پرداختند. نخستین فرضیه علمی در مورد منشا پیدایش زمین توسط فیلسوف و ریاضی‌دان فرانسوی، رنه دکارت (1650-1596 م) ارائه شد. اما از آنجا که در زمان دکارت هنوز نیوتون و نظریه گرانش وی پا به عرصه وجود نگذاشته بودند، وی در ارائه فرضیه خود هیچ جایی برای نیروی گرانش به عنوان یکی از عوامل اصلی پیدایش سیارات نگذاشته بود. دکارت معتقد بود نیرو از طریق تماس اجسام با یکدیگر از جسمی به جسم دیگر منتقل می‌شود و جهان از ذراتی که مانند گردابی در حال چرخش هستند تشکیل شده است. دکارت در فرضیه خود که در سال 1644 میلادی ارائه کرد عنوان داشت خورشید و سیارات در اثر انقباض و تراکم یکی از همین گرداب‌ها که به طور طبیعی در جهان وجود دارند، تشکیل شده‌اند. درست یک قرن بعد و در سال 1745، دانشمند فرانسوی، جرج لوییس د.بوفون (1788-1707) فرضیه دیگری را مطرح کرد که بر اساس آن سیارات به دنبال تصادم ستاره‌ای که از نزدیکی خورشید عبور می‌کرد با آن به وجود آمده‌اند. وی معتقد بود این برخورد سهمگین آسمانی موجب جدا شدن تکه‌های گازی از هر دو ستاره و تشکیل سیارات در منظومه خورشیدی شده که سپس هر یک در مدارهایی به دور خورشید قرار گرفتند. طی دو قرن بعد، این فرضیه هر چند سال یک بار توسط دانشمندان زمان طرح می‌شد و به تناوب مورد تایید قرار می‌گرفت یا به کلی مردود می‌گشت. اما فرضیه بوفون مشکلات فراوانی داشت: اندازه ستارگان در مقایسه با فواصل میان آنها بسیار ناچیز است و بنابراین تصادم آنها با یکدیگر امری بسیار نادر است. بر اساس مطالعات کیهان‌شناسان، از هنگام شکل‌گیری کهکشان ما در بیش از 10 میلیارد سال پیش تا کنون، تعداد ستارگانی که با یکدیگر برخورد کرده‌اند شاید از تعداد انگشتان یک دست نیز کمتر باشد. از سوی دیگر، ذرات گاز و غباری که بر اساس نظریه بوفون در این تصادم از خورشید و ستاره مهاجم جدا شده بودند آنقدر داغ و با حرارت بالا بودند که امکان تراکم آنها و تشکیل سیارات را به حداقل می‌رساند. با همه این اوصاف، اگر هم سیارات می‌توانستند بر اساس این فرضیه تشکیل شوند، هرگز نمی‌توانستند در مدارهای پایداری به دور خورشید قرار گیرند. فرضیاتی که توسط دکارت و بوفون ارائه شدند، دو تفاوت عمده با یکدیگر دارند و آن ماهیت آنهاست. فرضیه دکارت، فرضیه‌ای تکاملی است که در آن خورشید و سیارات به تدریج و در فرایندی تکاملی به وجود آمده‌اند. اگر فرضیه وی صحیح باشد، ستارگانی که در اطراف آنها سیاراتی وجود دارند باید در جهان به وفور یافت شوند. از طرف دیگر، فرضیه ارائه شده توسط بوفون اتفاقی است که بر اساس آن سیارات به طور تصادفی و در اثر یک اتفاق به وجود می‌آیند. بنابر این فرضیه، منظومه‌های خورشیدی باید بسیار نادر باشند. گرچه فرضیه‌های دکارت و بوفون امروزه مردود اعلام شده‌اند، اما زحمات این دو دانشمند در معطوف ساختن افکار سایر دانشمندان به چگونگی پیدایش سیارات را نباید نادیده گرفت. نظریاتی که در حال حاضر در مورد پیدایش سیارات مورد قبول دانشمندان هستند گرچه با دو فرضیه فوق بسیار متفاوتند اما می‌توان گفت تا حدی تلفیقی از این دو فرضیه‌اند چرا که غالبا نظریاتی تکاملی همراه با وقوع وقایعی تصادفی و نادر هستند. ریشه‌های نظریه کنونی پیدایش سیارات که در ادامه به آن می‌پردازیم را باید نتیجه تحقیقات منجم و ریاضی‌دان فرانسوی، پیر سیمون د.لاپلاس دانست. در سال 1796 وی با تلفیق فرضیه دکارت و قوانین گرانش نیوتون موفق به ارائه مدلی شد که بر اساس آن ابری از ماده در حال چرخش که بر روی نیروی گرانش خود در حال تراکم و مسطح شدن به شکل قرصی از گاز بود را به تصویر کشید و به این ترتیب پایه‌های نظریه کنونی را بنا نهاد. در مدلی که لاپلاس از پیدایش سیارات ارائه کرده بود، بنابر اصل پایداری اندازه حرکت زاویه‌ای، هرچه این قرص چرخان گازی کوچک‌تر می‌شود، سرعت چرخش آن بیشتر می‌گردد. وی معتقد بود هنگامی که این قرص چرخان به بیشترین سرعت خود می‌رسد، شروع به برون‌پاشی لایه‌های خارجی خود می‌کند که این لایه‌ها سرانجام تشکیل حلقه‌هایی از ماده می‌دهند. این فرایند آنقدر ادامه می‌یابد که حلقه‌های متعددی در فواصل مختلف تشکیل می‌شوند و در نهایت با متراکم شدن مواد تشکیل دهنده آن حلقه‌ها، سیاراتی تشکیل می‌شوند که همگی به دور خورشیدی که در مرکز این قرص گازی متولد شده است، در حال چرخشند. این فرضیه که به نظریه سحابی مشهور است بعدها با اندک تغییراتی مورد قبول اکثر دانشمندان قرار گرفت. یکی از اشکالات عمده مدل لاپلاس این بود که خورشید به عنوان مرکز ابری که موجب تشکیل آن و سیارات اطرافش شد دارای بیشترین اندازه حرکت زاویه‌ای بود، حال آنکه بعدها و پس از مطالعه اولیه سیارات و خورشید، دانشمندان دریافتند سیارات منظومه شمسی بیشترین اندازه حرکت زاویه‌ای منظومه را دارا هستند. از آنجا که فرضیه سحابی لاپلاس در توجیه مشکل اندازه حرکت زاویه‌ای اجرام منظومه شمسی با شکست رو به رو شد، توجه دانشمندان در طی یک قرن پس از آن مجددا به نظریه بوفون معطوف گردید

 

.

 

 نظریه سحابی خورشیدی                                                          

 

امروزه می‌دانیم عناصر سنگینی که جهان ما از آنها ساخته شده در دل ستاره‌ها به وجود می‌آیند. از سوی دیگر آخرین نظریه علمی که مورد قبول اغلب اخترشناسان نیز هست، پیدایش سیارات را نتیجه فرایندهای گرانشی هنگام تولد ستارگان می‌داند. بر اساس این نظریه، که نظریه سحابی خورشیدی نامیده می‌شود، سیارات از قرصی از گاز و غبار که در اطراف ستاره‌ای در حال تولد به وجود می‌آید، پدید می‌آیند. هنگامی که ذرات گاز و غبار میان‌ستاره‌ای در مکان‌هایی از کهکشان، مانند بازوهای کهکشان‌های مارپیچی از جمله کهکشان راه شیری، در اثر نیروی گرانش متراکم می‌شوند، ستاره‌ای در مرکز این ابر متولد می‌شود. این ستاره در تمام مراحل تکامل خود توسط ابری از غبار احاطه شده که چرخش ذرات موجود در آن سبب می‌شود قرصی چرخان از غبار در اطراف ستاره در حال تولد تشکیل شود. سرانجام فشار لایه‌های مختلف گازی ستاره سبب بالا رفتن دمای مرکز آن و آغاز همجوشی هسته‌ای شده، دمای سطحی ستاره به سرعت بالا می‌رود. این امر سبب می‌شود لایه‌های غبار که در اطراف ستاره قرصی چرخان تشکیل داده بودند توسط جریان فوتون‌های پر انرژی که موفق به فرار از سطح ستاره شده بودند پراکنده شوند. بر اساس نظریه سحابی خورشیدی، سیارات درون همین قرص چرخان در اطراف ستارگان جوان به وجود می‌آیند. مشاهداتی که در طول موج‌های مختلف به خصوص طول موج فروسرخ انجام گرفته نیز نشان می‌دهند ستارگان جوان پس از آغاز همجوشی هسته‌ای در مرکز خود با سرعتی حدود 200 کیلومتر بر ثانیه این قرص‌های چرخان را از خود رانده، به اطراف پراکنده می‌کنند. فناوری جدید حتی به دانشمندان امکان مشاهده و عکس‌برداری از قرص‌های چرخان غبار در اطراف ستارگان در حال تولد را می‌دهد. منظومه شمسی ما نیز به احتمال فراوان در چنین فرایندی به وجود آمده است.‌ هنگامی که خورشید در اثر تراکم غبار میان‌ستاره‌ای به وجود آمد و فرایند همجوشی هسته‌ای خود را حدود 7/4 میلیارد سال پیش آغاز کرد، فوران فوتون‌ها و ذرات باردار از سطح آن توسط بادهای خورشیدی سبب پراکنده شدن قرص غبار اطرافش شد. پس از پراکنده شدن این قرص چرخان، آنچه باقی ماند مجموعه‌ای از کرات خاکی و گازی در مدارهایی به دور خورشید بود که آنها را سیاره می‌نامیم. درست مانند نظریه‌ای که لاپلاس از پیدایش منظومه شمسی ارائه داده بود، نظریه سحابی خورشیدی نیز با اشکال بزرگی رو به رو است که آن پایین بودن سرعت حرکت زاویه‌ای خورشید در مقایسه با سیارات است. برای درک چنین مساله به ظاهر نامتعارفی باید بررسی کنیم چه چیز موجب کند شدن سرعت چرخش خورشید شده است؟ می دانیم خورشید در هر ثانیه حدود 6/4 میلیون تن از جرم خود را به واسطه همجوشی هسته‌ای از دست می‌دهد. این میزان جرم تبدیل به انرژی شده که ما آن را به صورت نور و گرما احساس می‌کنیم. بر اساس قانون پایداری اندازه حرکت زاویه‌ای، کاهش جرم یک جسم به معنای کند شدن سرعت حرکت زاویه‌ای آن است. بعلاوه، میدان مغناطیسی قوی خورشید تاثیر بسزایی در کاهش سرعت چرخش آن دارد. یکی از راه‌هایی که از طریق آن می‌توان نظریه پیدایش سیارات منظومه شمسی در ابرهای گازی اطراف خورشید را تا حد زیادی اثبات کرد، بررسی شباهت‌های سیارات منظومه خورشیدی ما با یکدیگر است - چرا که اگر تمامی سیارات از یک ابر غبار در اطراف خورشید به وجود آمده باشند، به طور طبیعی باید دارای ویژگی‌های مشترکی نیز باشند.

 

                                             شرایط شکل گیری حیات در سیارات

 

برای اینکه حیات بتواند در سیاره‌ای به وجود آمده و تکامل یابد، آن سیاره باید در کمربند حیات منظومه خود قرار گرفته باشد. به علاوه، چنانچه ستاره میزبان دارای شرایط زیر باشد، احتمال تشکیل و دوام حیات در آن بیشتر است: • سن ستاره باید بیشتر از 3 میلیارد سال باشد: سه میلیارد سال حداقل زمانی است که حیات می‌تواند در طی آن به وجود آمده و تکامل یابد. • جرم آن باید حداکثر 5/1 برابر جرم خورشید باشد: ستارگانی با جرم بالاتر گرچه هیدروژن و هلیوم بیشتری دارند اما ذخیره سوخت خود را با سرعت بیشتری به پایان می‌برند و بنابراین عمر کوتاه‌تری دارند و به همین خاطر، فرصت لازم برای پیدایش و تکامل حیات را فراهم نمی‌کنند - حتی اگر سیاره یا سیاراتی در فاصله مناسبی از چنین ستارگانی قرار گرفته و شرایط خوبی برای ایجاد حیات داشته باشد. • عناصر سنگین موجود در ستاره باید حداقل 40 درصد عناصر موجود در خورشید باشند: سیارات خاکی اطراف ستارگانی که دارای میزان پایینی عناصر سنگین هستند تشکیل نمی‌شوند و تنها سیارات گازی که بر روی آنها امکان حیات وجود ندارد در چنین منظومه‌هایی یافت می‌شوند. البته در سال‌های اخیر منظومه‌های خورشیدی متعددی کشف شده‌اند که یک یا چند شرط بالا را دارا نبودند، اما سیاراتی که در چنین منظومه‌هایی کشف شده‌اند باز هم از نظر دانشمندان شرایط ایجاد حیات را داشته‌اند زیرا در کمربند حیات منظومه خود قرار داشته‌اند. دلیل این امر آن است که بسته به قطر، جرم و نوع ستاره‌ای که در یک منظومه وجود دارد، کمربند حیات آن منظومه گسترده‌تر یا کوچک‌تر می‌شود.(کمربند حیات:

 

کمربند حیات یک منظومه به ناحیه‌ای در اطراف آن اطلاق می‌شود که در آنجا انرژی دریافتی از ستاره نه خیلی زیاد و نه خیلی کم است و بنابراین درجه حرارت سیاره‌ای که در این مکان قرار می‌گیرد برای شکل‌گیری آب مایع در سطح آن مناسب است. بر اساس نظریه سنتی، وجود آب مایع برای شکل‌گیری و دوام حیات ضروری است. اما امروزه دانشمندان کمی محتاطانه‌تر در این رابطه اظهار نظر می‌کنند. اکنون می‌دانیم هر کجا آب مایع پیدا شود، حیات از نوعی که ما در سیاره خود می‌بینیم می‌تواند به وجود آید. بیشتر سیاره شناسان در این زمینه معتقدند پیدا کردن آب مایع نمی‌تواند به طور قطع وجود حیات در سیاره‌ای را به اثبات برساند چرا که هیچ کس هنوز به طور قطع نمی‌داند حیات بر روی زمین چگونه به وجود آمده و آیا اصلا منشا آن خود کره زمین بوده یا خیر؟ اما با این وجود، این دانشمندان معتقدند سیارات خاکی که بر سطح آنها آب مایع وجود دارد و به دور ستارگان رشته اصلی (ستارگانی که در مرکز آنها همجوشی هسته‌ای رخ می‌دهد) می‌گردند، بهترین مکان برای جستجو به دنبال فعالیت‌های زیستی هستند، هر چند این مساله بدان معنا نیست که امکان وجود حیات در سیستم‌های خورشیدی با شرایط متفاوت مورد بررسی قرار نگیرد.)

منبع:www.isa.ir           geographyclass.persianblog.ir




  

                  


نظرات()   
   
پنجشنبه 29 مرداد 1394  04:53 بعد از ظهر
نوع مطلب: (لوله ها ،جوش کاری ،آموزشی ،گاز ،نفت ،عمران ،) توسط: Mohammad Sadr

جوشکاری لوله های انتقال گاز

جوشکاری لوله ها انتقال گاز نظیر لوله های انتقال گاز طبیعی و گاز مایع یکی از مهمترین جوشکاریها بوده و توجه به این امر مهم مخصوصاً در تاسیسات نفتی کشور بسیار حائز اهمیت است


 زیر در این روش علاوه بر اهمیت کیفیت جوش با توجه به فشار وارده بر جدار لوله ها بویژه در خطوط خاص انتقال گاز که فشار داخل متجاوز از kg 70 نیرو بر سانتی متر مربع یا Psi 1000 ( پوند بر اینچ مربع ) می باشد ( توزیع اینکه فشار گاز ها تا ریگلاتور مراکز تجاری و صنعتی  و منازل 60 Psi بوده و این فشار ( 60 Psi بعد از ریگلاتور هر منزل و ورد به لوله اصلی به      psi کاهش می یابد و برای مراکز تجاری و صنعتی از 60 psi به 2 psi کاهش می یابد) ونیز با توجه به عبور لوله ها از نقاط مختلف بالاخره نوع مواد سوخت داخل لوله ها در اثر مرور زمان نسبت به جدار لوله ها و اتصالات بی تاثیر نخواهد بود اهمیت و دقت عمل را در این امر مهم ایجاد می کند.

بنابراین این امر مهم به طور کامل شرح داده خواهد شد  و کلیه موارد مربوط به این روش مورد بحث و بررسی کامل قرار می گیرد .

جنس لوله ها :

 جنس لوله های انتقال گاز اثر از نوع فولادی بوده که عناصر تشکیل دهنده آنها به شرح ذیل می باشد.

آهن 7/97 درصد

منگنز 4/0 الی 4/1 درصد

وانادیوم 027/0 درصد

کربن 1/0 الی 4/0 درصد

فسفر 04/0 درصد

تیتانیوم 03/0 درصد

سیلیسیوم 35/0 درصد

گوگرد 05/0 در صد

نایابیم 01/0 درصد

عملیات جوشکاری :

1ـ سطح لوله های که به همدیگر اتصال داده می شود باید از مواد زائد پاک شود.

2ـ الکترود و دستگاه جوش یابد سالم باشد.

3ـ محیط از مواد آتش زا تخلیه شده باشد

4ـ لوله های که می خواهید روی آنها عمل جوشکاری انجام دهید باید پخ 5/37 تا 30 روی آنها ایجاد نمایید .

با رعایت فاصله لوله ها را به یکدیگر جوش می دهیم و بعد از اتمام پاس یک بار توسط برس ، گل الکترود  از روی سطح جوش برداریم و بلا فاصله بعد از اتمام پاس 1 شروع به انجام پاس2  می نماییم . و توسط سوهان عمل پاکسازی را انجام می دهیم ( فاصله زمانی بین پاس 1 و 2 نباید از 5 دقیقه بیشتر باشد.

 آماده سازی لب های جوش در جوش کاری لوله ها:

لبه های جوش  دادنی بسته به ضخامت و قطر لوله ها معمولاً به 4 نوع مختلف به شرح زیر آماده می گردند.

الف ) حالت اول بدون پخ زدن برای لوله های از قطر 2/1 تا قطر 1 که در این روش قرار دادن فاصله مناسب عمل جوشکاری را انجام می دهیم .

ب) حالت جناقی یک طرفه یا V شکل

ج) حالت جناقی دو طرفه یا X شکل

د) حالت لاله ای یک طرفه یا U شکل

ه) حالت لایه ای دو طرفه یا  Hشکل

جوشکاری لوله ها:

لوله های فولادی را معمولا ًدر چهار وضعیت مختلف به شرح زیر جوشکاری می کنند.

وضعیت افقی متحرک یا 1gیا چرخشی در این حالت الکترود ثابت ولوله ها دارای حرکت چرخشی در حول محور خود است .

1ـ وضعیت عمودی یا  G2 ( ثابت قائم) در این حالت لوله ها بطور عمودی در حالت قائم و بطور ثابت قرار گرفته اما الکترود متحرک بطور افقی حول محور لوله ها جوش می دهد

2ـ وضعیت افقی ثابت 3G در این حالت لوله ثابت و الکترود در حول لوله می چرخد .البته می توان از پائین به بالا یا مرز بالا به پائین پیرامون لوله هار را جوشکاری نمود.

3ـ وضعیت مایل به 45 درجه : در این حالت ثابت و الکترود پیرامون لوله ها به گردش در می آید

روش های مختلف جوشکاری لوله ها :

جوشکاری لوله های انتقال سوخت می توان در محدود 4 روشن مندرج در زیر انجام گیرد .

الف) روش جوشکاری دستی با قوس الکتریکی و الکترودهای پوشش دار

ب) روش جوشکاری با قوس الکتریکی و استفاده از فلاسک هادی ( پودر های هادی )

ج) روش جوشکاری با قوس الکتریکی و استفاده از گاز بی اثر ارگون یا استفاده از گازCO2 

د) روش جوشکاری با شعله او کسی استیلن

جوشکاری لوله ها در پاسهای مختلف :

اکثر لوله ها بویژه لوله های با قطر بالا معمولاً در چندین پاس مختلف و روی هم به شرح زیر جوشکاری می شوند .

1ـ پاس اول یا ریشه جوش اساس هر جوش رضایت بخش بویژه در جوش کاری لوله ها برای پاس اول که به نام ریشه جوش موسوم است استوار است جوشکاری پاس اول لوله های معمولاً در حالت عمودی سر بالا انجام می گیرد زیرا در این روش اولاً کنتور ناحیه مذاب برای جوش کاری راحت تر و ساده تر از حالت عمودی سرازیر بوده ، ثانیاً به دلیل کند بودن سرعت جوشکاری نفوذ جوش به مراتب بیشتر ئ یکنواخت تر از روش دیگر خواهد بود با توجه لوله و نحوه قرار گرفتن آن در حالت افقی همانطوری که قبلاً نیز شرح داده شده معمولا  قسمت تحتانی مقاطع لوله به صورت جوش سقفی ( بالای سر ) و قسمت فوقانی آن تخت جوشکاری می گردد. با توجه به این امر در قسمت تحتانی لوله بایستی شرایط جوش کاری در حالت بالای سر که قبلاً نیز در این مورد تذکرات لازم داده شده است در نظر گرفته و در انتخاب الکترود و نوع الکترود و محدودیت قطر آن دقت کافی مبذول داشت ( این روسش برای لوله های 2 اینچ به بالا می باشد )

2ـ پاس میانی : پس از اتمام پاس ریشه ای و انجام عملیات تمیز کاری گردد. جوش از کلیه تفاله ها و سربار های مواد مذاب مراحل جوشکاری پاس یا پاس های میانی درز جوش آغاز می گردد. روش جوشکاری پاسهای میانی چندان تفاوتی با پاس اولا آن نداشته و یا پاسها نیز مهارت پاس او را ایجاد نمی نمایند لیکن آنچه در این مرحله حائز اهمیت است ترتیب قرار گرفتن گرد های جوش در روی هم و محل اتصال 2 الکترود به یکدیگر است  .

3ـ پاس یا پاسهای روی این پاس که اصطلاحاً آن را پاس یا لایه بافتگی نیز می گویند ( به دلیل آن که فلز جوش در این پاس علاوه بر پر کردن درز جوش بایستی لبه های درز ها و نیز پاسهای زیرین را کلاً به یکدیگر بافته و بصورت قطعه یکنواختی در آورد. ( پاس یا پاسهای نهائی خواهند بود. که علاوه بر کیفیت جوش بایستی سعی شود از نظر شکل طاهر نیز از زیبایی یکنواختی و خاصی برخوردار باشد.

مواردی که در ساختن گرده های جوش در پاس های مختلف روی هم بایستی مد نظر جوشکار ی خطوط لوله و جوشکاری منازل باشند عبارتند از :

الف) پس از اتمام هر لایه بایستی تمامی تفاله ها و سربارهای جوش از روی هر پاس باید کاملاً تمیز گردد.

ب) حرارت لازم و کافی به اعضاء هر پاس با تنظیم شدت جریان ماشینهای جوش تولید گردد.

پ) قوس الکتریکی باید به صورت پایدار و یکنواخت در طول جوشکاری هر پاس کاملاً حفظ گردد.

ت) الکترودها با زاویه های صحیح نگه داشته شود.

ث) سرعت جوشکاری به اعضاء هر پاس با ضخامت لایه یا لایه های زیرین تنظیم و حفظ گردد.

برای ایجاد گرد های جوش با ظواهر مختلف موارد زیر توصیه می گردد.

چنانچه گردة پهن و عریض مورد نظرباشد بایستی سرعت جوشکاری متوسط بوده و با نوسان دادن الکترود به فلز مذاب جوش ، فرصت داد تا به طور کامل درز مورد نظر را پر کرده و گرده جوش یکنواختی را بوجود آورد.

چنانچه گرده جوش کم عرض و باریک مورد نظرباشد بایستی سرعت جوشکاری را افزایش داد و با دادن حرکت های حلقوی ( معمولاً بیضی شکل ) به الکترود گرده جوش مورد نظر را بوجود آورد .

به منظور ایجاد یک گرده جوش کاملاً بی نقص بویژه در پاسهای نهائی بایستی در حرکت های نوسانی الکترود د هنگام تغییر جهت نوسانی د حاشیه درز های مکث کوتاهی با الکترود داده شود تا بدین وسیله فلز جوش در لبه های درز فرورفته و نیز از کنار بریدگی و فرورفتگی نقاط بلافاصله احتراز گردد

برای دست یابی به گرده جوش های یکنواخت و بی نقص صرفه نظر از کلیه پارامتر های اشاره شده بایستی به نکات زیر توجه شود.

ـ) آماده نمودن لبه های جوش

ـ) تمیزی سطوح اتصال

ـ) ایجاد فاصله مناسب بین لبه ها

ـ) نحوه نگه داری لوله های جوش دادنی بطور صحیح

ـ) خال جوش زدن لوله ها به یکدیگر به مقدار کافی با توجه به قطر لوله ها

ـ) در مورد تمیز کردن سطوح اتصال بایستی توجه داشت که لبه های جوش از کلیه آلودگیها نظیر روغن ، رنگ ، کثافات محیط زنگ و غیره برطرف شود.

ـ)‌ در مورد فاصله مناسب با توجه به قطر و ضخامت لوله  و نوع پخ های انتخاب شده بایستی به جدول استاندارد مراجعه نمود و بالاخره در امتداد هم قراردادن لوله ها و ایجاد فاصله مناسب بایستی حداقل تعداد 4 خال جوش در فواصل 90 درجه از پیرامون لوله و دقیقاً نظیر جوش پاس ریشه ای ایجاد شود.

دستور العملهای جوشکاری :

 به منظور ایجاد یک جوش خوب و با کیفیت مناسب بایستی کلیه که در جوشکاری لوله ها مدنظر جوشکار و سایر کارکنان گروه خط لوله قرار گیرد به صورت دستور العمل کامل و جامع تنظیم و به گروه عملیات ارائه گردد.

مواردی که باید در دستور العملهای جوشکاری قید گردد. عمدتاً به شرح زیر می باشد.

روش جوشکاری ( جوشکاری با قوس الکتریکی اتوماتیک دستی ، جوشکاری با گاز ، محافظ با پودر های هادی )

جنس فلز لوله ها و اتصالات مربوط ( زانو ، سه راه ، تبدیل فلانج و غیره)

قطر لوله ها و ضخامت جدار لوله

نوع لبه های جوش

نوع الکترود یا سیم جوش مورد مصرف

تعداد پاسها

نوع جریان جوشکار مستقیم یا متناوب و نوع قطب در صورت استفاده از جریان مستقیم

مشخصات الکتریکی ماشین جوش ( شدت جریان ، ولتاژ)

وضعیت جوشکاری

نوع گیرهای نگهدارنده ( گیره های داخلی یا خارجی )

جهت جوشکاری ( عمودی سر بالا) ( عمودی سرازیر)

فاصله زمانی بین پاسها

زمان آزاد کردن گیره ها

نوع گاز محافظ ( در صورت استفاده از جوشکاری یا گاز محافظ )

روش تمیز کردن پاسهای جوش

شرایط پیش گرمی و پس گرمی

نوع پودر ( در صورت استفاده از جوشکاری الکتریکی ) با پودر های هادی

سرعت جوشکاری


منبع: sakhtvatolid.persianblog.ir





  

                  


نظرات()   
   
دوشنبه 26 مرداد 1394  02:09 بعد از ظهر

سیارات
منظومه شمسی ما از خورشید، هشت سیاره و یك سیاره كوتوله (و ماه هایشان)، یك كمربند سیاركی و بسیاری از ستاره های دنباله دار و شهاب ها تشكیل شده است. خورشید در مركز منظومه شمسی ماست. سیارات، ماه هایشان، سیارک ها، ستاره های دنباله دار و سنگ های دیگر همه دور خورشید می گردند.
نه سیاره ای كه دور خورشید می گردند به ترتیب فاصله از خورشید عبارتند از: عطارد، ناهید، زمین، مریخ، مشتری، زحل، اورانوس، نپتون و پلوتون (یك سیاره كوتوله). 
بزرگ ترین سیاره منظومه شمسی ما مشتری ست. به دنبال آن زحل، اورانوس، نپتون، زمین، ناهید، مریخ، عطارد و در آخر پلوتون ریز قرار دارند. مشتری به قدری بزرگ است كه همه سیارات دیگر را می توان در داخل آن جا داد.

سیارات داخلی، سیارات خارجی تر
سیارات داخلی (سیاراتی كه نزدیك به خورشید دور آن می گردند) كاملاً از سیارات خارجی تر (سیاراتی كه دور از خورشید به دور آن می گردند)، متفاوتند. سیارات داخلی عبارتند از: عطارد، ناهید، زمین و مریخ. این سیارات نسبتاً كوچكند و بیشتر از سنگ تشكیل شده اند و تعداد كمی ماه دارند یا اصلاً ماه ندارند. سیارات خارجی تر عبارتند از: مشتری، زحل، اورانوس، نپتون و پلوتون (یك سیاره كوتوله). آنها اكثراً بسیار بزرگ، اكثراً گازی و حلقه دار هستند و ماه های زیادی دارند (به استثنای پلوتون كه كوچك و سنگی ست و تنها یك ماه بزرگ و دو ماه ریز دارد).
دما روی سیارات
معمولاً هر چه سیارات از خورشید دورتر قرار گرفته باشند، سردترند. تفاوت ها موقعی رخ می دهد كه اثر گلخانه ای یك سیاره را گرم می كند (مثل ناهید) كه با یك جو ضخیم احاطه شده.

تراكم سیارات
سیارات گازی خارجی تر نسبت به سیارات سنگی داخلی تراكم كمتری دارند. 
زمین متراكم ترین سیاره است. زحل كمترین تراكم را دارد. به طوری كه روی آب شناور باقی می ماند.

 جرم سیارات
مشتری سنگین ترین سیاره است. زحل به دنبال آن است. اورانوس، نپتون، زمین، ناهید، مریخ عطارد و پلوتون به ترتیب به دنبال آنها قرار دارند. 

 نیروهای جاذبه روی سیارات
سیاره ای كه سطحش قوی ترین نیروهای جاذبه ای را دارد، مشتری ست. اگرچه زحل، اورانوس و نپتون هم سیارات خیلی سنگینی هستند، نیروهای جاذبه شان در حد نیروی جاذبه زمین است. این به خاطر این است كه نیروی جاذبه ای كه در سطح سیاره بر یك شیء وارد می شود، با جرمش و با معكوس مربع شعاع سیاره تناسب دارد.

 طول یك روز در سیارات
روز مدت زمانی ست كه طول می كشد تا یك سیاره روی محورش (360 درجه) بچرخد. یك روز روی زمین تقریباً 24 ساعت طول می كشد.
سیاره ای با طولانی ترین طول روز ناهید است. یك روز روی ناهید 243 روز زمینی طول می كشد (یك روز روی ناهید بلندتر از سالش است. یك سال روی ناهید فقط 7/224 روز زمینی طول می كشد).
سیاره ای با كوتاه ترین طول روز مشتری ست. یك روز روی مشتری فقط 8/9 ساعت زمینی طول می كشد. موقعی كه شما از زمین به مشتری نگاه می كنید، می توانید بعضی از تغییر شكل هایش را ببینید.

متوسط سرعت حركت در مدار سیارات
سیارات با سرعت های مختلف به دور خورشید می گردند. هر سیاره موقعی كه به خورشید نزدیك تر می شود سرعتش زیاد می شود و موقعی كه از خورشید دور می شود، سرعتش آهسته تر می شود (این قانون دوم حركت سیاره ای كپلر است).

سیارات منظومه شمسی ما 
عطارد – ناهید- زمین- مریخ- مشتری- زحل- اورانوس - نپتون - پلوتون 
سیارات دیگر
در سال 2005 یك شی ء بزرگ فراتر از پلوتون در كمربند كیپر مشاهده شد. 
تعدادی از ستاره شناسان فكر می كنند كه ممكن است سیاره دیگری یا ستاره شریكی با خورشید (برای کسب اطلاعات بیشتر درباره انواع ستاره ها و در میان آنها ستاره های دوگانه اینجا را کلیک کنید). فراتر از مدار پلوتون در حال گردش به دور خورشید باشد. این ستاره شریك یا سیاره ممكن است (یا ممكن نیست) كه وجود داشته باشد. نظریه وجود این شیء فرضی می گوید كه ممكن است یك شیء كیهانی، شاید یك ستاره كوتوله قهوه ای سرد كه سخت می شود آشكارش كرد (به نام نمیسیس Nemesis)، به وسیله حوزه مغناطیسی خورشید به دام افتاده باشد. این نظریه می گوید كه این شیء وجود دارد چون كه بعضی از مدارهای ستاره های دنباله دار با دور بلند به شكل غیر قابل توضیحی مغشوش می شوند. مدارهای این ستاره های دنباله دار دور، به نظر می رسد كه به وسیله كشش جاذبه ای یك شیء دور در حال گردش به دور خورشید تحت تأثیر قرار گرفته باشند.

خواندنی هایی درباره سیارات
بزرگ ترین سیاره:
مشتری است. همه سیارات منظومه شمسی را می توان داخل مشتری جا داد.

كوچك ترین سیاره: 
 پلوتون است. این سیاره حتی از بسیاری از ماه های سیاره ها از جمله ماه زمین كوچك تر است.
نزدیك ترین سیاره از نظر اندازه به زمین: 
 زهره یا ناهید حدود 95 درصد قطر زمین و 82 درصد جرم زمین را دارد.
سیاره ای كه به نظر می رسد سنگین ترین سیاره است:
مشتری ست. یك فرد 100 پوندی وزنش روی مشتری 254 پوند می شود.

سیاره ای كه به نظر می رسد از همه سبك تر است:
پلوتون است. یك فرد 100 پوندی وزنش در پلوتون نه پوند می شود.
روی عطارد و مریخ وزن یك فرد 100 پوندی فقط 38 پوند است. 

 سیاره ای كه نزدیك تر به زمین دور خورشید می گردد: 
زهره یا ناهید است كه تقریباً وقتی خیلی به زمین نزدیك می شود 38 میلیون كیلومتر از آن فاصله دارد.

سیاره ای كه بلند ترین سال را دارد:
پلوتون است. یك سال روی پلوتون معادل 5/248 سال زمینی است.

 سیاره ای كه كوتاه ترین سال را دارد:
زهره یا ناهید است. طول مدت یك سال روی ناهید فقط 88 روز از یك سال زمینی ست.


سیاره ای كه بلندترین روز را دارد:
ناهید است. یك روز در ناهید 243 روز زمینی ست (یك روز ناهید بلندتر از یك سال آن است. یك سال روی ناهید فقط 7/224 روز زمین است).

سیاره ای با كوتاه ترین روز:
مشتری ست. یك روز در مشتری 8/9 ساعت زمین است. موقعی كه شما از زمین به مشتری نگاه می كنید، می توانید بخشی از تغییر شكل آن را ببینید.

متراكم ترین سیاره:
زمین است.

سیاره ای با كمترین تراكم یا چگالی:
زحل است كه اگر به اندازه كافی آب پیدا شود می تواند رویش شناور شود.
 
بزرگ ترین ماه: 
گانیمد یكی از ماه های مشتری است. این ماه 5262 كیلومتر(3280 مایل) قطر دارد. یعنی بزرگ تر از سیاره های پلوتون و عطارد است و یك سوم زمین قطر دارد. 


دو ماه تنها كه جو دارند:
تیتان یكی از ماه های زحل و تریتون یكی از ماه های نپتون هستند. 
ماه تریتون, بزرگ ترین ماه نپتون  
ماه تیتان, یکی از ماه های زحل
بزرگ ترین توفان:
نقطه قرمز بزرگ روی مشتری كه توفانی با درازای 17000 مایل (28000 كیلومتر) و عرض 9000 مایل (14000 كیلومتر) دارد. این توفان به قدری بزرگ است كه می تواند دو تای زمین را بپیماید. 

سریع ترین بادها: 
روی سطح نپتون است. این بادها سرعتی بیش از 1500 مایل در ساعت (250 كیلومتر در ساعت) دارند. 

بزرگ ترین آتشفشان:
المپوس مانس، بزرگ ترین آتشفشان منظومه شمسی است كه هم اكنون هم خاموش است. این آتشفشان روی مریخ قرار دارد و 17 مایل (27 كیلومتر) بلندی و بیش از 320 مایل (520 كیلومتر) عرض دارد. این آتشفشان 200 سال پیش فوران كرد.



بزرگ ترین چاله برخوردی:
والهالاست كه بر روی كالیستو یكی از ماه های مشتری قرار دارد. والهالا یك قطعه درخشان است كه 600 كیلومتر عرض دارد و حلقه هایی دارد كه تا تقریباً سه هزار كیلومتر در خارج آن ادامه پیدا كرده اند.

 گرم ترین سیاره:
زهره یا ناهید است كه دمایش به 480 درجه سانتی گراد می رسد.

سردترین سیاره: 
پلوتون است كه دمایش به 238- درجه سانتی گراد می رسد.
سردترین شیء اندازه گرفته شده:
تریتون است كه ماه سیاره نپتون است. 

صاف ترین شیء:
اروپا یكی از ماه های مشتری صاف ترین شیء در منظومه شمسی ست. 

غیر عادی ترین مدار:
متعلق به نریید یك ماه سیاره نپتون است.

شیب دارترین مدار از نقطه تلاقی:
پلوتون كه شیب مدارش 15/17درجه از نقطه تلاقی ست.

پهن ترین سیاره:
زحل پهن ترین سیاره در منظومه شمسی ست. تفاوت بین خط استوایش و قطر قطبش تقریباً ده درصد است.

دورترین سیاره از خورشید:
معمولاً پلوتون دورترین سیاره از خورشید است. اما بعضی وقت ها (در طول یك دوره 20 ساله درهر 248 سال زمینی) نپتون دورترین سیاره می شود.

نکاتی درباره سیارات
تقریباً همه سیارات و بعضی از ماه ها جو دارند. جو زمین اصولاً از نیتروژن و اكسیژن تشكیل شده است. ناهید یك جو ضخیم از دی اكسید كربن دارد كه رد پاهایی از گازهان سمی مثل دی اكسید سولفور هم در آن به چشم می خورد. جو دی اكسید كربنی مریخ به شدت باریك است. جو مشتری ، زحل، اورانوس و نپتون در درجه اول از هیدروژن و هلیوم تشكیل شده است. موقعی كه پلوتون به خورشید نزدیك می شود جوش باریك می شود ولی وقتی به مناطق بیرونی مدارش می رسد جوش یخ می زند و به سطح سیاره می رسد. در این وضعیت پلوتون مثل یك شهاب سنگ می شود. 
در منظومه شمسی ما 156 قمر طبیعی (ماه) شناخته شده وجود دارد كه در مدارهایی دور سیارات می گردند. بعضی از این ماه ها جو دارند مثل تیتان, ماه سیاره زحل. بعضی حوزه های مغناطیسی دارند مثل گانیمد (Ganymede) كه ماه مشتری ست. یو (Io ) ماه مشتری از نظر آتشفشانی فعال ترین بدنه را در منظومه شمسی دارد. ممكن است یك اقیانوس زیر پوسته منجمد شده اروپا (europa) یكی از ماه های مشتری وجود داشته باشد. چون تصاویر، حركت صفحات پوسته ای یخی گانیمد ماه دیگر مشتری را از نظر تاریخی نشان می دهد. بعضی از ماه های سیاره ای ممكن است در واقع خرده سیاره هایی باشند كه درجاذبه یك سیاره گرفتار شده باشند. 
از سال 1610 تا سال 1977 همه فكر می كردند كه زحل تنها سیاره ای ست كه حلقه دارد. اما حالا می دانیم كه مشتری، اورانوس و نپتون هم سیستم های حلقه ای دارند. اگرچه مال زحل از دور از همه بزرگ تر به نظر می رسد. اندازه اشیاء موجود در این سیستم های حلقه ای از اندازه گرد و غبار تا تخته سنگ هایی به بزرگی یك خودرو هستند.
بیشتر سیاره ها حوزه های مغناطیسی دارند كه به داخل فضا گسترش پیدا كرده است و جو مغناطیسی دور هر سیاره را تشكیل داده است. این جو مغناطیسی با سیاره می چرخد و تمام اشیایی را كه جارو كرده است هم با آن می چرخد. خورشید یك جو مغناطیسی دارد كه تمام منظومه شمسی را احاطه كرده است.

ستارگان
ستارگان کره‌های سوزانی از گاز می‌‌باشند که بر خلاف سیارات خود منبع نوراند. انرژی ستارگان ناشی از واکنشهای هسته‌ای است. ماده اصلی تشکیل دهنده بیشتر ستارگان هیدروژن است. هیدروژن موجود در ستارگان طی فرآیند همجوشی هسته ای به هلیوم تبدیل می‌شود و در حین این واکنش گرما و نور بسیار زیادی تابش می‌‌یابد.هر ستاره دارای دوره عمر می‌‌باشد که بسته به نوع ستاره متفاوت است. ستارگان حجیم با نور بیشتر و حرارت زیاد عمر کوتاهتری نسبت به ستارگان کم نور و کوچک دارند. پایان عمر هر ستاره بستگی به میزان ذخیره هیدروژن در آن دارد. زمانی که هیدروژن درون ستاره‌ای پایان یابد هلیوم تبدیل به سوخت اصلی می‌‌شود و می‌‌سوزد. سوختن هلیوم سبب ایجاد گرمای بسیار زیادی می‌‌شود که تا آن زمان در ستاره پیش نیامده بوده است. این گرمای زیاد سبب انبساط ستاره می‌‌شود و حجم آن را چند برابر می‌کند. مثلاً اگر زمانی خورشید شروع به سوزاندن هلیوم کند آنقدر انبساط می‌‌یابد که زمین در حجم زیاد آن محو می‌‌شود! این انبساط تا سر حد مریخ ادامه پیدا کرده و سپس متوقف می‌‌شود. مرحلهٔ بعدی بستگی به نوع ستاره دارد. ستارگان عظیم پس از این مرحله آنقدر انبساط یافته‌اند که دیگر نمی‌تواند جاذبه‌ای روی سطوح بیرونی خود داشته باشند. پس از آن این ستارگان منفجر شده و تبدیل به نواختر می‌‌گردند. هرچه ستاره بزرگ‌تر میزان نواختر بزرگ‌تر. غولها تبدیل به ابرنواختر می‌‌گردند. پس از آن این ستاره‌ها بسته به نوع نواختر ادامه عمر می‌‌دهند. نواختران معمولی تبدیل به کوتوله شده و عمری طولانی را آغاز می‌کنند. اما ابر نواختران در خود فرو می‌‌ریزند و ستارگان بسیار کوچک و حجیمی به نام ستارگان نوترونی بوجود می‌‌آورند.این ستارگان عمر طولانی دیگری در پیش خواهند داشت. بعد از آن کوتوله‌ها یا کوتوله‌های سفید تبدیل به کوتوله سیاه شده و تا آخر جهان زندگی خواهند کرد.

منبع: gilane-ma1.blogfa.com



  

                  


  • آخرین ویرایش:یکشنبه 8 شهریور 1394
  • برچسب ها:سیارات ،
نظرات()   
   
یکشنبه 25 مرداد 1394  11:15 قبل از ظهر

منظومه شمسی

منظومه شمسی

منظومه شمسی ما عبارت از خورشید است و هر چیزی كه دور خورشید می گردد. یعنی خورشید، سیارات و ماه هایشان، سیارک ها، ستاره های دنباله دار و شهاب سنگ ها منظومه شمسی ما را تشكیل می دهند. گرد و غبار و تكه یخ هایی كه دور خورشید می گردند هم جزو منظومه شمسی هستند.

 

خورشید یک ستاره است. خورشید بزرگ ترین چیزی است كه در منظومه شمسی ما پیدا شده. همه نور و گرمای سیاره ها از خورشید است. علاوه بر خورشید، زمین و ماه زمین، بسیاری از اشیای موجود در منظومه شمسی نیز بدون تلسكوپ قابل دیدن هستند. سیاره های تیر یا عطارد، زهره یا ناهید، مریخ، مشتری،کیوان یا زحل، سیارك های درخشان، شهاب سنگ ها و بعضی از ستاره های دنباله دار را یتوان بدون تلسكوپ مشاهده کرد. ولی اشیای خیلی بیشتری در منظومه شمسی ما هستند كه آنها را باید با تلسكوپ دید.

 

منظومه شمسی

 

سیاره ها

هشت سیاره ای كه دور خورشید می گردند عبارتند از: زمین، تیر یا عطارد، زهره یا ناهید، مریخ، مشتری (بزرگ ترین سیاره منظومه شمسی ما)، كیوان یا زحل (با حلقه های بزرگی كه دور آن است)، اورانوس و نپتون. تا مدت ها ستاره شناسان پلوتون را هم در زمره سیارات به حساب می آوردند ولی به تازگی آن را سیاره کوتوله در نظر می گیرند. كمربندی از سیارك ها (سیاره هایی با ابعاد كوچك كه از سنگ و فلز ساخته شده اند) نیز وجود دارند كه بین مریخ و مشتری می گردند. براساس قوانین حركت سیاره ای كه به وسیله یوهان كپلر ستاره شناس آلمانی در قرن هفدهم میلادی کشف شد، سیاره ها در مداری بیضی شکل به دور خورشید می گردند.

 

نسبت اندازه های خورشید و سیارات

 

سیاره های داخلی تر و سیاره های خارجی تر

سیاره های داخلی (سیاره هایی كه نزدیك به خورشید به دور آن می گردند) به طور کامل با سیاره های خارجی (سیاره هایی كه دور از خورشید به دور آن می گردند) متفاوتند.

 

- سیاره های داخلی تر عبارتند از:تیر یا عطارد، زهره یا ناهید، زمین و مریخ. سیاره های داخلی بیشتر از سنگ و آهن تشكیل شده اند. آنها به عنوان سیاره های زمین مانند شناخته می شوند چون از نظر اندازه و تركیب تا حدودی مثل زمین هستند. این سیارات تعداد كمی ماه دارند یا اصلاً ماه ندارند. 

 

- سیاره های خارجی تر عبارتند از: مشتری، كیوان یا زحل، اورانوس، نپتون و سیاره کوتوله پلوتون. این اجرام به جز پلوتون جهان های بسیار بزرگی هستند كه با لایه های خارجی ضخیم و گازی محاصره شده اند. تقریباً همه جرم آنها از هیدروژن و هلیوم است. تركیبات آنها هم بیشتر به خورشید شبیه است تا به  زمین. اگر به زیر لایه ها خیارجی گازی و ضخیم آنها دست پیدا كنیم، می بینیم كه آنها در واقع  سیاره های غول آسایی هستند كه سطح خاكی ندارند. فشار ناشی از جو ضخیمی كه آنها را احاطه كرده، سطح زیر جو آنها را به مایع تبدیل كرده هر چند كه ممكن است هسته آنها از سنگ باشد. حلقه های تشكیل شده از گرد و غبار، سنگ و تكه های یخ نیز دور همه این سیاره های غول آسا را محاصره كرده. در میان آنها حلقه های زحل از همه معروف تر است. اما حلقه های باریك تری هم مشتری، اورانوس و نپتون را احاطه كرده اند. سیاره های خارجی تعداد زیادی هم ماه دارند.

 

اجسام كوچك

اشیای كوچك تری هم دور خورشید می گردند كه شامل سیارك ها، شهاب سنگ ها و ستاره های دنباله دار هستند.

- سیارك ها (كه سیارات كوچك هم نامیده می شوند) اشیایی فلزی و سنگی هستند. بیشتر سیارك هایی كه دور خورشید می گردند در كمربند سیاركی بین مریخ و مشتری قرار دارند.

 

- ستاره های دنباله دار، توپ هایی هستند كه بیشتر از سنگ و یخ تشكیل شده اند و دور خورشید می گردند. آنها دنباله ها یا دم های خیلی بلندی دارند.

 

- شهاب سنگ ها قطعاتی تشکیل یافته از فلز یا سنگ هستند كه از سیارك ها كوچك ترند و در میان فضا سفر می كنند. اكثر آنها بسیار ریزند.

 

كمربند كوییپر

در دهه 1990 ستاره شناسان تعدادی شیء سنگی كوچك كشف كردند كه بالاتر از مدار نپتون و پلوتون دور خورشید می گردند. ستاره شناسان عقیده دارند كه در بخش خارجی تر منظومه شمسی، دسته هایی از مواد از جنس سنگ وجود دارد. کمربندی که این اشیاء در آن می گردند، به نامکمربند كوییپر معروف است. کوییپر نام اولین كسی است كه وجود این اشیا را پیش بینی كرد. حتی دانشمندان احتمال می دهند که پلوتون بزرگ ترین شیء كمربند كوییپر باشد.


چرا سیارات داخلی تر و خارجی تر با هم متفاوتند؟

طبق نظریه سحابی بیشتر مواد داخل سحابی به سمت مركز كشیده شدند و خورشید را تشكیل دادند. مطابق این نظریه آتش فشانی در خورشید رخ داد و باد خورشیدی را به وجود آورد. در بخش داخلی منظومه شمسی این باد به قدری قوی بود كه بیشتر مواد سبك تر یعنی هیدروژن و هلیوم را به بخش های خارجی تر منظومه شمسی هل داد. در مناطق خارجی تر منظومه شمسی، باد خورشیدی خیلی ضعیف تر بود در نتیجه هیدروژن و هلیوم خیلی بیشتری روی سیارات خارجی تر باقی ماندند. این مراحل به ما توضیح می دهد كه چرا سیاره های داخلی، كراتی كوچك و سنگی هستند و سیاره های خارجی تر به جز پلوتون توپ های غول آسایی هستند كه تقریباً به طور كامل از هیدروژن و هلیوم تشكیل شده اند.

 

در همه اینها پلوتون یک استثنا است. از زمان كشف پلوتون دردهه 1930 تا به حال همه فكر می كردند پلوتون هم مثل بقیه سیاره ها است. اما حالا ستاره شناسان فكر می كنند شاید پلوتون سیاره نیست. چون شكل خیلی غیر معمولی دارد. پلوتون ماه ندارد. كوچك و خاكی است ولی جرم آن یك پانصدم (500 /1) جرم زمین است. این در حالی است كه در مقایسه با غول های گازی، فاصله پلوتون از خورشید  بیشتر است.


منبع: http://020.ir




  

                  


  • آخرین ویرایش:یکشنبه 8 شهریور 1394
نظرات()   
   
آخرین پست ها